✍هلنا سعادتمند
خارگ، ای قلب تپنده خلیج همیشه فارس! تو نه فقط یک جزیره‌ای که یک روایت بی‌تکرار از ایستادگی هستی. در روزگاری که آسمانت بوی باروت می‌داد و غرش هواپیماها لالایی شبانه کودکانت بود، تو مظهر مقاومت شدی؛ نقطه‌ای که اقتصاد یک ملت، بر شانه‌های استوار تو نفس می‌کشید.
جزیره زیبا در این میان، شکوه طبیعتت را چگونه می‌توان از یاد برد؟ درختان لیل سرسبز و تنومند تو، با ریشه‌هایی که عمیقاً در خاکِ پر از خاطره‌ات چنگ انداخته بودند، به تلافی هر ویرانی، سبزی می‌پاشیدند. آن‌ها شاهد بودند بر هیاهوی جنگ و هرگز سر خم نکردند.
و آهوان زیبایت… آن موجودات نجیب و مضطرب که میان آتش و دود، گویی معصومیت از دست رفته جهان را به نمایش می‌گذاشتند. آن‌ها می‌دویدند، درست در حاشیه مخازن نفت عظیم که هر قطره‌اش، خونبهای عزت و استقلال بود.
شب‌ها، تضادی شگفت‌آور بر پهنه تاریکت نقش می‌بست: ستون‌های آتشین فلرها، همچون مشعل‌هایی برافراشته در دل میدان نبرد، زبانه می‌کشیدند به سوی ستارگان؛ اما در همان حال، دریا به آرامی نفس می‌کشید و موج‌هایش، خاطره تلخ روز را از ساحل می‌شستند. و باز صبح می‌شد، و قایق‌های صیادان، با آوای امید، به سوی صید ماهی می‌رفتند تا ثابت کنند که زندگی، با همه دشواری‌ها، هرگز تسلیم نمی‌شود.
حتی کلاغ‌ها نیز، با سیاهی پرهایشان، ناظران خاموش این تاریخ بودند؛ پرندگانی که بر بام مخازن می‌نشستند و شهادت می‌دادند بر صبر و پایداری مردمانت.
خارگ، تو امروز یک یادبود زنده‌ای؛ یادبود روزهایی که ثابت کردی یک نگین کوچک می‌تواند قلب تپنده یک مقاومت بزرگ باشد.
نام تو همواره زینت بخش صفحات تاریخ بوده درود بر خاک پاک تو و درود بر هر آنکس که با عشق، در تو زیست و در تو مقاومت کرد.