✍️مينا خوئيني
كوچ و مدرس توسعه فردي و سازماني

داشتم فکر می‌کردم چه می‌شود کرد تا سنگینی این روزها را از روی دوش مردم کشورم کمی برداشت.

روزهایی که پیش از هر چیز با داغ‌هایی تازه و کهنه بر دل‌ها آغاز می‌شود؛
با سوگ‌هایی که هنوز مجال التیام نیافته‌اند و اندوه‌هایی که در سکوت، در خانه‌ها و دل‌ها جریان دارند.
و بر این داغ‌ها، فشارهای اقتصادی، تنگناهای معیشتی، اضطراب‌های سیاسی و سایه‌ی تهدید جنگ نیز افزوده شده است.
مجموعه‌ای از نگرانی‌ها که روح جمعی جامعه را خسته کرده و امید را کم‌فروغ‌تر از همیشه نشان می‌دهد.

در چنین شرایطی طبیعی است که احساس درماندگی کنیم؛
اما حقیقت این است که ما بی‌اثر نیستیم.

شاید نتوانیم به‌تنهایی مسیر کلان رویدادها را تغییر دهیم، اما می‌توانیم در مقیاس انسانی و نزدیک خود، از شدت این فشارها بکاهیم.

می‌توانیم از ساده‌ترین کارها آغاز کنیم:
احوال یکدیگر را بیشتر بپرسیم.
گوش بدهیم، بی‌آن‌که عجولانه قضاوت یا نصیحت کنیم.
اجازه دهیم هیچ‌کس در اندوه و نگرانی‌اش تنها نماند.

اگر در توان‌مان هست، سهمی هرچند کوچک در حمایت مالی از خانواده‌ای نیازمند، دوستی در مضیقه یا یک نهاد خیریه معتبر داشته باشیم.
کمک‌های کوچک، وقتی تداوم داشته باشند، اثرهای بزرگ می‌سازند.

از کسب‌وکارهای کوچک و محلی حمایت کنیم؛
چرا که هر خرید آگاهانه می‌تواند چراغ خانه‌ای را روشن نگه دارد.

در کنار نقد و مطالبه‌گری، که حق طبیعی هر جامعه‌ای است، تلاش کنیم روایت امید و همبستگی را نیز زنده نگه داریم.
جامعه‌ای که تنها خبرهای تلخ را بازتاب دهد، فرسوده‌تر می‌شود؛
اما جامعه‌ای که در کنار واقع‌بینی، نور را هم منتشر کند، تاب‌آوری بیشتری خواهد داشت.

و شاید مهم‌تر از همه، مراقب سلامت روان و جسم خود باشیم.
مردمی که فرسوده و خسته باشند، توان ایستادن کنار یکدیگر را از دست می‌دهند.
مراقبت از خود، کناره‌گیری از هیاهوی مداوم خبرها و بازسازی نیرو، نه بی‌تفاوتی که مسئولیت‌پذیری است.

تاریخ این سرزمین، دوره‌های دشوار کم ندیده است؛
اما آنچه همواره باقی مانده، سرمایه انسانی آن بوده است:
همدلی، فرهنگ، پیوندهای خانوادگی و توانِ کنار هم ماندن در سخت‌ترین روزها.

شاید نتوانیم همه‌چیز را تغییر دهیم،
اما می‌توانیم نگذاریم هیچ‌کس زیر این بار سنگین، تنها بماند.
از همین‌جا، از همین امروز، از خودمان آغاز کنیم.