✍ مهدی حاج‌حسین محمودی
در میانه‌ی ساحل خلیج فارس، آنجا که آفتاب بر آب‌های لاجوردی می‌نشیند و باد، نوازشگر ماسه‌های تشنه است، صد کیلومتر پایین‌تر از بندر بوشهر، بندری کهنسال آرمیده که هر ذره‌اش، طوماری از تاریخ و خاطره‌ی گذشتگان است. اینجا بندر لاور است؛ بر تپه‌ای طویل اما کم‌ارتفاع، چون پیری دانا که بر عصای زمان تکیه زده باشد. سواحل بکر لاور، همواره آغوش گشوده‌اند بر رهگذرانی که از دور و نزدیک می‌آیند تا در سکوت دریا غرق شوند و با طبیعت هم‌آغوش گردند.
در شمال بندر، آنجا که دو دره‌ی فصلی دروزندو و گیلگیلو به هم نزدیک می‌شوند، ساحلی زیبا و دل‌انگیز خفته است. در ضلع شرقی این ساحل، کوه سه‌بهر با شیبی تند و زیبا، خود را به دریا می‌سپارد و در آینه‌ی آب، تصویر عشق زمین و دریا را می‌نگارد. در این خطه، علاوه بر درختانی چون خرما و انجیر و کُنار و خاردیو گرمسیری (اشک)، گل‌بوته‌های فراوانی می‌روید که هر یک، روایتی از زیبایی را زمزمه می‌کنند. در روزهای بادی، ماسه‌های ساحلی نقش و نگار خود را بر زمین می‌نگارند؛ و ارزش دیدن این ساحل را هزار برابر می‌کنند.
دو ماه از سال، هوا تا حدودی سرد می‌شود و در سایر ایام، یا اعتدال هوا حاکم است یا گرما و رطوبت دریا. در روزهای معتدل، آسمان لاجوردی، خستگی را از تن می‌زداید و روح را به پرواز در می‌آورد. پرندگان مختلف، همچون چکاوک، تیهو، کبک، کبوتر صحرایی، گنجشک، دم‌سیاه و انواعی از مرغان دریایی از ساکنان همیشگی این پهنه‌اند. زمستان که می‌شود، پرندگان مهاجر همچون فلامینگو، لک‌لک و مرغان دریایی نیز بدانجا می‌آیند. اگر در چنین ایامی در آنجا باشی و لحظه‌ای چشمانت را روی هم بگذاری، نجوای پرندگان با طبیعت را می‌شنوی؛ آهنگی سحرآمیز که از دل آسمان و دریا برمی‌خیزد.
یکی از ساکنان خاص این منطقه‌ی بکر، موجودی است که در گویش محلی بدان «سنگردو» و در فارسی معیار، آن را «خرچنگ بلندپا» می‌خوانند. این موجود میان ساحل و خشکی در تردد است و اهالی برای صید آن، از نوعی تور خاص استفاده می‌کنند. گوشت لذیذش باعث شده تا با صید بی‌رویه مواجه گردد و به مرور از جمعیت آن کاسته شود.
در روزگاران گذشته که هنوز آب لوله‌کشی نبود، زنان بندر با کوزه‌هایی بر سر و لباس‌های محلی رنگارنگ خود برای بردن آب بدین چاه می‌آمدند و بر زیبایی این چاه و ساحل می‌افزودند.
بندر لاور، تنها یک نقطه بر نقشه نیست؛ تپشی است از یادها، نجوایی است از گذشته، و آغوشی است که هنوز هم پذیرای آنانی است که می‌خواهند در سکوت دریا و هم‌آغوشی با طبیعت، روح خود را تازه کنند.

با من بمان

.