✍️ مهرور بوشهر

ای روزگار چه انسانهایی *خوش مشرب*
و *خوش طینت* در کوران و دوران زندگی
تجربه نمودیم .
اما در صفات خوب *دلو از نادرترین*
آنها بود .
*محمد علی درویشی ملقب به دلو*
در واقع *محمد علی کلی شهر ما* بود
ورزشکار ، مردمدار و مهربان بود .
و تکیه کلامش برای همه انسانها ذکر
*مردی* ، بود حتی به خدا هم میگفت
*مردی* .
در ورزشگاه به تنهایی هم که بود تیمش
را تشویق میکرد و برای تیم رقیب احترام خاصی قائل بود .

میدانستم که در بیمارستان بستری بود
اما نمی دانستم در بیخ گوشم بیمارستا
ن قائم است.تا اینکه هفته گذشته نیمه
های شب برای یک عمل اورژانسی به
بیمارستان رفتم همینکه از ماشین پیاده
شدم خانمی که مرا می شناخت بعد از
سلام و احوالپرسی قبل از اینکه خودش
را معرفی کند شناختم گفتم خانم
درویشی هستید ؟ بله دخترش هستم
گفتم مگر بابا اینجاست گفت بله .
کدام بخش ؟ CCU
فوری خودم را بر بالینش رساندم .
سفارشش کردم اما با علائم قلبی و
عروقی که روی مانیتورینگ بود
میدانستم روزهای آخر
زندگی را سپری میکند.
از آن پس هر روز با فرزندش *سعید خان*
بر بالینش حاضر میشدیم .
بنده بر اساس تجربیاتم *ناامید*
ولی سعید *امیدوار* .

بله قهرمان ملی شهر ما با همه انسانها
معاشرتی *یکنواخت* داشت بدون تکبر و
ریا که با تکیه کلام مردی *الهام بخش*
خوبیهایش بود و با *خوشنامی* به دیار باقی شتافت .
*روحش شاد*
و *یادش گرامی باد* 🌹
۱۴۰۴/۴/۲۰
نصیر بوشهر آنلاین