✍️. مهرور بوشهر

راستی تا چه زمانی *چرخ گردون* با
انسانها هزاران بازی دارد ؟
*خاطره ها* شیرین و غم انگیزند و
زمانی که با تصاویر مستند باشند ما
را غرق در پروسه سازی میکنند و با یک
فلاش بک در عمق هیجاناتش مجددا
از خودبیخود و غرق میشویم .

چه دورانی داشتیم آن ایام فوتبالی نو
جوانی و جوانی مان !
*خاطرات* ایام قبل از انقلاب را میگویم
که بسادگی صمیمیت در رفتار و کردار
مان لانه کرده بود.بدون حیله و نیرنگی
نمیدانستیم *اختلاس و نامردی* چیست
*کلاهبرداری* در قاموس انسانها یا نبود
و یا بندرت بود . همه یک رنگ و یک
دل بودند آن موقع دنیایمان هم یک
رنگ بود . مردمی قانع صبور و متحد
بودیم .
علت اصلی این اتحاد همان زمین
*فوتبالی* بود که به ما و محله هویت
میبخشید و بگونه ای بود که در این
محله جام های معتبری تابستان هر
سال در حد لیگ استان برگزار میشد
و از محلات دیگر دسته دسته برای
تماشای این بازی‌ها به محله شکری
سرازیر میشدند .چقدر زیبا بود آن
*اتحادی که دیگر رنگ باخته* .
اصولا دیگر زمین ورزشی نیست زیرا
*بافت محلات* بخاطر مهاجرتهای بی
رویه *نابود* شد .و اکنون هر خانواده
سر در گریبان مشکلات خود می باشد

از این جمع بجز یک نفر که غیر بومی
و سرنوشتی *غم انگیز* داشت (اعدام)
*همگی بوشهری و اهل محله شکری*
بودیم .
*عجب چرخ گردونی* همراه رازها و
نیازها و در کنارش دوستی ها نهفته
بود .
اما در این تصاویر یک رخ و نیم رخ
*پایان دردناکی* هم وجود دارد و اینکه
از این جمع *۹* نفر به دیار باقی
شتافتند و یکی از این افراد تکاوری
بود اهل شمال ( منجیل ) و بسیار
دوست داشتنی که بعد از انقلاب
بخاطر مسائل سیاسی اعدام شد و
از جمع باقی مانده *دو نفر* در بستر
بیماری هستند که در چندین نوبت در
*درمان آنها مشارکت* داشتم و
نفرات دیگر که در قید حیات هستند از
دست این *چرخ گردون روزگار* پراکنده
شده اند *حال من مانده ام تنهای تنها*
با *کوله باری از خاطراتی که هرگز بر*
نمی گردند .
نصیر بوشهر آنلاین