✍بهرام نکیسا
بندر بوشهر دارای تاریخ بلند در حوزه دریانوردی، تجارت، صنعت، مهارت، کار آفرینی، فرهنگ، هنر و گردشگری و دیار استعدادهای فوق‌العاده و کم نظیر است. استعداد هایی که شوربختانه تا زنده اند کمتر قدرشان دانسته می شود.

شخصیت هایی در جای جای استان بوشهر زندگی می نمایند و می نمودند که هر یک به تنهایی یک دنیا مرام و معرفت، دوست داشتنی، انرژی و انگیزه برای سرزندگی و توسعه و پیشرفت جامعه بوده و می باشند.
انسان هایی که در وجودشان بزرگی ارزشمندی از پدران و اجداد بزرگوارشان نهفته و به ارث دارند. شخصیت هایی همچون مانا یاد علی عبدالله زاده، فرزند زنده یاد حاج کرم عبدالله مرد خوشنام، متواضع، مردم‌دار و مردم دوست و تلاشگر در بوشهر و روستاها و مناطق حومه شهرستان بوشهر.

علی عبدالله زاده فعال در حوزه فرهنگ، هنر، معماری، بوم گردی و گردشگری استان بوشهر بود.
او از شمار انسان هایی بود که دارای احساس مسئولیت اجتماعی صادقانه هستند. افرادی که وقتی بی خبر و به ناگاه و در سکوتی باور نکردنی از این رنج خانه و دنیای فانی به سرای باقی پر می کشند، آنگاه است که تو و حتی افرادی دیگر بی آنکه با آنان حتی هیچ سابقه دوستی و مجالستی هم داشته باشی، از فقدان‌ و رفتنشان متأثر می گردی و سخت نبودنشان را هر روز و هر لحظه در شهر و دیار، تلخ و دردناک احساس می نمایی.
مانا یاد علی عبدالله زاده یکی از آن مردان خوب و فراموش نشدنی بوشهر است.

در روزهای که در تقویم تاریخ کشور مناسبت گردشگری نام داشت جا دارد از آن عزیز سفر کرده و بیاد ماندنی یاد گردد.
‌
هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود.
‌
زنده یاد علی عبدالله زاده از جمله انسان های شریف و نجیب بود که دارای روحی سیال و جاری و مثبت در جامعه بود و همانگونه که ذکر گردید از فعالین در حوزه میراث فرهنگی، گردشگری و نقش ویژه و خاصی در احیای آواها و نواهای سنتی و فرهنگ عامه بوشهر داشت.

آواها و نواها و مجالسی که بر سبک خیام خوانی هم اکنون درکنار آثار تاریخی، فرهنگی در بافت قدیم شهر بوشهر و ساحل زیبای خلیج‌فارس، جذابیت مناطق مذکور را برای گردشگری و اقتصاد محلی بوشهر دو چندان نموده است.

او که با عروج و رفتنش، انجمنی را پریشان، شهروندان کثیری از بوشهر عزیز را غمین و جمعی را همچنان حزین نموده است.

مانا یاد علی عبدالله زاده بی ادعا و مستقل و بدون هیاهو در کنار فعالیت‌های فرهنگی و ورزشی ترویج دهنده مهربانی و احیا کننده برخی از آئین و هنر های محلیِ در حال فراموش شده بوشهر در سالهای دور بود.

هرگاه آدمی در تنهایی، ذوق وصف ناپذیر، صمیمی و ساده و خدمات خیرخواهانه آن زنده یاد را مرور می نماید، هر یک از آن خدمات و خاطرات فراموش نشدنی، به ناگاه آدمی را مخاطب قرار می دهد:
‌
از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که در این گنبد دوار بماند.
‌
مخصوصاً آنجا که او با آوایی ماندگار و با ابیاتی زیبا از شمس تبریزی می خواند :
‌
با یار به گلزار شدم رهگذری
بر گل نظری فکندم از بی‌خبری
‌
دلدار به من گفت که شرمت بادا
رخسار من اینجا و تو بر گل نگری.
‌
همه آنانی که از میان ما رفته و در جوار رحمت حق آرام گرفته اند به ماها یاد آور می شوند:
که ای ماندگان این سرای سه پنج روز گذرا، به هوش باشید و حواستان را جمع کنید و بیش از این قدر یکدیگر را بدانید که چه زود دیر می شود.

زنده یاد علی عبدالله زاده فرهنگ، هنر و معماری و آواها و نواهای بوشهر را در کنار سایر فعالین و علاقمندان به معماری و بوم گردی و موسیقی در سراسر استان بوشهر با ذوق و شوقی وصف ناپذیر احیا نمود. یادش گرامی باد.

استان بوشهر در کنار سرمایه های اقتصادی متعدد خدا دادی، مهمتر از نفت و گاز و پتروشیمی و نخیلات و آبزی پروری و تجارت دریایی، دیار استعدادها و سرمایه های انسانی فوق‌العاده و کم نظیر، اما متواضع و کم توقع ولی بزرگ و دارای مناعت طبع بلند می باشد. سرمایه های انسانی که هریک آبرو و سرمایه ای برای این دیار شریف و نجیب می باشند. استعداد و شخصیت هایی که هرگز حاضر نمی گردند به هیچ قیمتی خود را مطرح نمایند.

دستگاه های مسئول فرهنگی و اجتماعی و رسانه ها، بویژه شورا های اسلامی شهرها و روستاهای استان شایسته است که این سرمایه های گرانبها را کشف و در جامعه تکریم و معرفی نمایند.

مانا یاد علی عبدالله زاده با اخلاق خود به ما آموخت می توان با روی گشاده و چهره ای خندان، آدم های اطراف خود در جامعه را قدری از ناهمواری و دشواری های سخت این روزها و روزگار و زندگی شان دور ساخت.
‌
گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست
همچنانش در میان جانِ شیرین منزل‌ست.
‌
یاد و نام و خاطره علی عبدالله زاده فعال حوزه میراث فرهنگی، گردشگری، فرهنگ و هنر بوشهر گرامی و روحش شاد باد.