✍مرتضی زندپور

مرغ شب‌خوان که با دلم می‌خواند
رفت و این آشیانه خالی ماند
آهوان گم شدند در شب دشت
آه از آن رفتگان بی‌برگشت…
(ه‍ – الف سایه)

خبر کوتاه بود.امید غضنفر هم پرکشید و پرواز کرد و دوستانش را در این برهوت تنها گذاشت…

آری ، او رفت و ما را تنها گذاشت.اما، امید پاره ی تن ما بود. ارزش و صداقت قلم بود. یکی از بزرگان عرصه ی فرهنگ و ادب استان بوشهر بود.
به خاطر دارم ، در زمانی که در هفته نامه ی نصیر با هم قلم می زدیم ،او دبیر صفحه ی« هنر و اندیشه» و من صفحه ی ادبی «هوای تازه» را مدیریت می کردیم ، همیشه در فکر تعالی جایگاه هنر و اندیشه بود .هنگام ویراستاری هم تعهدی عجیب برای باز نگری مطالب صفحات مختلف هفته نامه نصیر داشت.
اکثر ویژه نامه هایی که در نصیر برای بزرگان و ادیبان استان بوشهر به چاپ رسید با پیشنهاد او بود.به خصوص ویژه نامه هایی که برای استاد «منوچهر آتشی »- استاد«فرج ا… کمالی»- استاد« ایرج شمسی زاده»- استاد «حسن زنگنه»- و دیگر بزرگان عرصه ی هنر و فرهنگ بوشهر در هفته نامه بوشهر چاپ شد از تراوشات فکری این انسان ارزشمند بود.همچنین ویژه نامه ای که برای شاعران و ادیبان تاجیکستان در نصیر چاپ گردید و بازتاب بسیار خوبی هم در عرصه ی ادبی و فرهنگی کشور داشت با همکاری این انسان فرهیخته و جناب محمد رضا تاجدینی به ثمر نشست.برنامه های ادبی و فرهنگی «هفت اقلیم» را در هفته نامه نصیر با تلاش های فراوان مدیریت کرد.هفت اقلیمی که محل حضور بزرگان و ادیبان استان بوشهر ، در هفته نامه نصیر بود.جناب غضنفر عزیز ، همراه با جمعی از ادیبان استان از بنیان گذاران تشکیل بخشی از جلسات فرهنگی و ادبی در بوشهر بودند. این انسان بزرگ علاوه بر این که نشست های« هفت اقلیم» و« یکشنبه های ماندگار» را مدیریت می کرد در نشست های «کافه آوان» به مدیریت بانو صمصامی و نشست هایی که در منزل جناب جابری زاده«همسر بانو راوردشیری» برگزار می شد نقش محوری داشت. تلاش های این انسان فرهیخته و ارزشمند زمانی که با بخش فرهنگی شهرداری همکاری داشت در چاپ «بوشهر نامه » به یاد ماندنی ست استاد امید غضنفر یکی از ستون های محکم فرهنگی ، ادبی و ژورنالیستی بوشهر بود.
او غمگنانه پر کشید و چشمان ما را در حسرت دیدار نشاند .
مقالات و یاد داشت های جناب غضنفر در عرصه ی ژورنالیستی فراوان است ولی باید از کتاب های ارزشمند او همچون «بی با تویی ها» ، «فریم های شهر نگاتیو» و « مانیفست امید» نیز یاد کرد.
ضایعه ی بدرود این انسان/ شاعر ارزشمند را به جامعه ی ادبی و فرهنگی کشور به خصوص به دوستان و ادیبان استان بوشهر تسلیت عرض می نمایم.
بسیار گل که از کف من برده است باد
اما من غمین
گل های یاد کس را پر پر نمی کنم
من مرگ هیچ عزیزی را
باور نمی کنم
(سیاوش کسرایی)