✍قدرت اله رحیمی
آقای استاندار
این روزها همه نگاه‌ها به جنگ، تحولات منطقه و مسائل امنیتی دوخته شده است. طبیعی است که این موضوعات در صدر اخبار و دغدغه‌های مسئولان قرار گیرد، اما نباید اجازه داد که در سایه این شرایط، مشکلات مزمن و رو به گسترش آموزش و پرورش استان به فراموشی سپرده شود. اگر امروز از کنار این مشکلات عبور کنیم، فردا هزینه‌های سنگین‌تری را جامعه خواهد پرداخت.
آموزش و پرورش مهم‌ترین دستگاه سرمایه‌ساز کشور است، اما متأسفانه در سال‌های اخیر بیش از آنکه محور برنامه‌ریزی و تحول باشد، گرفتار روزمرگی، مدیریت اداری و ارائه آمارهای ظاهراً امیدوارکننده شده است. این آمارها زمانی اعتبار دارند که واقعیت مدارس عادی استان نیز با آنها همخوانی داشته باشد.
پیشنهاد می‌شود پیش از هرگونه ارزیابی، مدارس خاص، استعدادهای درخشان، نمونه دولتی و سایر مدارس برخوردار را از بدنه اصلی آموزش و پرورش جدا کنید. عملکرد این مدارس که از امکانات، نیروی انسانی و شرایط متفاوتی برخوردارند، نباید معیار قضاوت درباره وضعیت کل آموزش و پرورش استان باشد. شاخص واقعی، مدارس عادی هستند؛ همان مدارسی که بخش عمده دانش‌آموزان استان در آنها تحصیل می‌کنند و معلمانشان با کمترین امکانات، بار اصلی تعلیم و تربیت را بر دوش می‌کشند.
آقای استاندار
آیا کسی به صورت جدی افت آموزشی دانش‌آموزان را بررسی کرده است؟ آیا کیفیت یادگیری، مهارت‌آموزی، تربیت اجتماعی و اخلاقی دانش‌آموزان با سال‌های گذشته قابل مقایسه است؟ آیا بی‌عدالتی آموزشی میان مدارس مرکز استان و مناطق محروم، میان مدارس خاص و مدارس عادی، هر روز عمیق‌تر نشده است؟
از سوی دیگر، سرمایه انسانی آموزش و پرورش یعنی معلمان، امروز بیش از هر زمان دیگری با احساس بی‌انگیزگی و ناامیدی روبه‌رو هستند. بسیاری از آنان معتقدند که در تصمیم‌گیری‌ها نقشی ندارند، صدایشان شنیده نمی‌شود و ارتباط مدیران با بدنه فرهنگیان به حداقل رسیده است. مدیریتی که از بدنه کارشناسی و معلمان فاصله بگیرد، دیر یا زود از شناخت واقعیت‌های مدرسه نیز فاصله خواهد گرفت.
امروز بسیاری از تصمیم‌ها در حوزه ستادی گرفته می‌شود، اما آثار آن در کلاس‌های درس دیده نمی‌شود. لازم است عملکرد حوزه‌های ستادی آموزش و پرورش استان به طور دقیق، شفاف و مبتنی بر شاخص‌های واقعی ارزیابی شود. باید مشخص شود که هر معاونت و هر بخش ستادی چه سهمی در ارتقای کیفیت آموزش، کاهش آسیب‌های تربیتی، افزایش رضایت معلمان و بهبود عدالت آموزشی داشته است. اگر برنامه‌ها صرفاً در قالب بخشنامه، جلسات و گزارش‌های آماری باقی مانده‌اند، باید در شیوه مدیریت بازنگری جدی صورت گیرد.
آقای استاندار
پیشنهاد می‌کنیم شخصاً با گروه‌های مختلف فرهنگیان، مدیران مدارس، معلمان جوان، بازنشستگان، اولیای دانش‌آموزان و کارشناسان مستقل دیدار کنید؛ نه در جلسات تشریفاتی، بلکه در نشست‌هایی که افراد بتوانند بدون نگرانی، واقعیت‌ها را بیان کنند. واقعیت آموزش و پرورش را باید از کلاس درس شنید، نه فقط از گزارش‌های رسمی.
استان ما بیش از هر چیز به بازسازی اعتماد در آموزش و پرورش نیاز دارد. اعتماد میان مدیران و معلمان، میان خانواده‌ها و مدارس و میان سیاست‌گذاران و مجریان. بدون این سرمایه اجتماعی، هیچ برنامه اصلاحی به نتیجه نخواهد رسید.
امروز انتظار فرهنگیان از جنابعالی، ورود مستقیم، بی‌طرفانه و مسئولانه به مسائل آموزش و پرورش است. تشکیل یک هیئت ارزیابی مستقل، بررسی میدانی عملکرد حوزه‌های ستادی، سنجش واقعی کیفیت آموزشی و پرورشی، شناسایی ریشه‌های بی‌عدالتی آموزشی و ارائه راهکارهای عملی برای افزایش انگیزه معلمان، می‌تواند نقطه آغاز یک تحول باشد.
توسعه استان از پشت میزهای اداری آغاز نمی‌شود؛ از کلاس‌های درس آغاز می‌شود. اگر آموزش و پرورش تضعیف شود، آینده استان نیز تضعیف خواهد شد. امروز فرصت آن است که با تصمیم‌های شجاعانه، آموزش و پرورش را از حاشیه به متن مدیریت استان بازگردانید.
فرهنگیان استان از جنابعالی انتظار دارند که اجازه ندهید مسائل مهم آموزش و پرورش در هیاهوی بحران‌های دیگر نادیده گرفته شود. رسیدگی به این حوزه، سرمایه‌گذاری برای آینده استان و آینده ایران است.